Main Menu

Login Form

Peregrinaxes

As persoas que amamos os silencios gozamos dos lapsos nos que a mente acouga. As formas das nubes, o son da auga, os reflexos dos vidros nas casas coa tranquilidade das luces apagadas tráennos unha mensaxe nova, que nos habita e expande a nosa capacidade de sentir. As praias desertas convértense en camiños interiores, nos que todo está en orde e só importa a sensación fresca nos pés descalzos, ou unha brisa que arrastra sutilmente os sedimentos ocultos, nos que habitan vivencias pasadas, xa co seu sentido consumado, ou dúbidas verbo dun futuro que nunca aparecerá como imaxinamos. Levamos dentro instantes máxicos, aos que podemos acudir en calquera situación, e contemplarmos desde eles calquera inquedanza, libres de deixala pasar e de que a nosa visión reborde os seus límites, para dexergarmos a orde estable que a rodea.
Estamos habitados por amor, alegría, rabia, medo e tristeza, coma calquera, pero sabemos que, de par da emoción que aboia, están as outras, e detrás de todo, o punto de quietude onde se equilibran, nun pulso amplo, no que só cabe o benestar, na marabillosa plenitude da nada. Non a todo o mundo lle chama esta experiencia, pero está ao alcance de quen sinta a necesidade de acadala; non todo o mundo renuncia a substituír a construción mental pola vivencia dun presente inmenso, pero existe ese espazo máxico cando traspasamos a codia cuadriculada que pretende axustar a realidade a un mapa aprendido.
O peregrino parte cunha equipaxe desproporcionada para o seu obxectivo. Vaia a Compostela ou camiñe á Meca, cada paso permítelle desbotar un elemento, que tomou na partida por un temor infundado. Pouco a pouco, o avance vai desmontando as proteccións, e a súa mochila baléirase de excesos. O sol dá unha calor grata e a chuvia disolve as crenzas, ás veces, no propio Deus; outras, nunha materia rexida exclusivamente pola mecánica do azar. A vida nace arredor, na herba e nos castiñeiros; no labor incesante das formigas, que ordenan o mundo á súa conveniencia, porque o formigueiro funciona como un só ser, e cada unha encaixa a súa achega no labor colectivo.
As pupilas reflicten as cores; os ouvidos recollen como melodías máxicas todos os sons que aparecen. Poden vir as bágoas, e con elas, o descallamento da alma. O que cada un cre carece de importancia, porque o ser andando despréndese da arañeira para se encontrar consigo mesmo. Lonxe, o fume das chemineas fala de acubillo, e hai algo compartido desde a soidade do sendeiro: os nenos que senten a calor están alá, invisibles dentro das súas casas. Quizais nalgún momento escoitase a alegría das súas voces e a enerxía dos seus xogos, pero agora habitan o interior co seu devezo por un xantar e por unha familia que os reúne.
O cuco lembra na distancia a intensidade da primavera; as primeiras bolboretas tremen no aire e un cabalo de crinas brancas pace na beira do camiño. Na próxima aperta que dea, a forza deste instante incorporarase aos corpos fundidos, á quietude na que as respiracións se compasan e na que o aire funde dúas existencias. Caeron os elmos e as coirazas; queda a pel, o pulso, o recoñecemento. Vén a intensidade da vida, a expresión de algo que estivo sempre, sen présas por se revelar, seguro de que chegaría o seu instante.
No ceo da noite, as estrelas cambian a súa configuración. Unha danza lenta na que cada brillo pousa no océano e nunha pinga de orballo co mesmo efecto. Quero deixalo en min coa auga que bebo, pero tamén permitirlle que marche despois de o sentir, e de que o meu sangue rexistre a súa pegada. Hoxe o plenilunio atraerá os xamáns aos seus conxuros, e a lúa tomará eses retornos na súa casca nacarada. Uns irán ao encontro e outros á discordia; uns procurarán a paz e outros a vinganza, e todos liberarán desexos estancados no planeta. Non nesta ou aquela persoa concreta, senón nun soporte material que permite o paso das distintas formas da consciencia.
A cada día lle abonda o seu problema, pensamos, e sentimos que só por el transita a solución que corresponde.